U bent hierHome / Overzicht / Verhalen

Verhalen


De ongelooflijke avonturen van meneer L. van Wateringen

Meneer L. van Wateringen stond gistermorgen op met een zonnig humeur. Hij stond vrijwel altijd zonnig op. Vandaag had hij weer een goed argument: hij hoefde geen pap te eten. Meneer van Wateringen had eens in zijn jeugdjaren in het ziekenhuis gelegen voor een kleine ingreep aan zijn pielemuis en daar werd hij door de nonnen gedwongen elke dag een bord roze pap te eten. Het duurde maar drie dagen, maar het was een zeer traumatiserende ervaring geweest.

Snert

Bente Andersen

Henk en Ingrid hebben ruzie. Ingrid zei dat de erwtensoep van de moeder van Henk niet echt lekker is. Dat kwam omdat ze waren uitgenodigd door de moeder van Henk voor het jaarlijkse erwtensoepfeest. Meestal op 1 november. Dat vindt Herma een goede datum.

Erwtensoep

Anke Knol

Henk en Ingrid hebben ruzie. Ingrid zei dat de erwtensoep van de moeder van Henk niet echt lekker is. Dat kwam omdat ze waren uitgenodigd door de moeder van Henk voor het jaarlijkse erwtensoepfeest. Meestal op 1 november. Dat vindt Herma een goede datum. Het begin van de erwtensoepperiode. Dan komen de buren ook allemaal, want ze zijn door Herma, zo heet de moeder van Henk, met enige aandrang uitgenodigd.

Kerstverhaal

Leopold Hobbel

De oude, maar krachtig uitziende dame zuchtte diep. Het was aan de vooravond van Kerstmis. Ze keek naar haar vrouw die bij het haardvuur een trui zat te breien volgens een ingewikkeld Bill Cosbypatroon. Een lieve meid. Het was warm in de kamer, maar toch had ze het koud. Haar zoon zou haar straks bezoeken en hij zou zijn nieuwe vriend meenemen.

Het rugzakje

Leopold Hobbel

De oude man stond bij de rivier met een stok en een rugzakje. Het rugzakje was symbolisch. De stok was echt. Het rugzakje was een andere naam voor persoonsgebonden budget. De man vond ‘rugzakje’ een mooiere term, maar eigenlijk wilde hij helemaal geen rugzakje.

Slaan

Cees 't Hooft

A: Het geluid van één klappende hand heeft mij nooit bevallen.

B: Je moet er goede oren voor hebben.

A: Het is alleen een beetje waaien.

B: Blinden zouden het kunnen horen.

Stemmen winnen

Leopold Hobbel

De lijsttrekker kwam breed glimlachend het bejaardentehuis binnen. Hij werd hartelijk verwelkomd door de directeur. Deze leidde hem naar de recreatiezaal, waar de oudjes al vol verwachting op hun aangepaste stoelen klaarzaten. Hij begon zijn eveneens aangepaste verhaal te vertellen over de zorg die zijn partij altijd voor de senioren had gehad, maar dat er nog veel verbeterd zou kunnen worden.

De roem

Leopold Hobbel

De kunstenaar was al jaren bezig om erkenning te vinden. Zijn werk werd door velen aangenaam gevonden en hij verkocht zodanig, dat hij van de kunst kon leven, maar toch begreep niemand hem. Bij elke nieuwe tentoonstelling sloegen zijn vrienden en zelfs mensen die hij niet kende hem op de schouder en zeiden: "Mooi werk!"

Opa en de oorlog

Leopold Hobbel

Kim en Marco gingen een weekend bij opa logeren. Opa was vroeger boer geweest en nog steeds woonde hij op zijn boerderij. De hele dag hielpen ze met het verzorgen van de beesten die opa nog had. Opa had pannekoeken gebakken en Marco had er wel acht opgegeten. Na het eten stak opa een pijp op. ‘Hè, opa, vertel nog eens van de oorlog,’ vroeg Kim.

De afwijzing

Leopold Hobbel

In 1959 ging de tweeling naar de pastorie van de kerk. Ze belden aan. De huishoudster deed open en vroeg vriendelijk wat ze wilden. Ze wilden graag kapelaan Van de Berg spreken. Even later stond de kapelaan in de deuropening en nodigde ze uit om binnen te komen.