U bent hierHome / Overzicht / Doortje de Vries

Doortje de Vries


Multidoortje

Ikzelf ben een behoorlijk multitalent: ik schrijf, speel basklarinet, kan ondersteboven lezen en heel snel onzin detecteren. Bijvoorbeeld. Naar mijn onbescheiden mening doe ik dat beter dan het landelijk gemiddelde. Maar het schijnt dat ik behoor tot een groep die veel problemen heeft. Ik las een boek van ene Jan Groethuijs, Het drama van de multipotentiëlen, waarin hij het opneemt voor gevallen zoals ik. Wij zijn outcast, omdat we slecht begrepen worden.

Mannen

Het is bekend dat vrouwen niet deugen, maar mannen kunnen er ook wat van. Met mijn laatste vriendje heb ik het uitgemaakt omdat hij zo nodig zijn baard tot aan zijn tepels wilde laten groeien. Op zich kan dat wel, maar dan moet je dat haar op je kop ook een beetje laten groeien. Maar bij hem zat dat zodanig dat hij alleen een soort kuifje had. En een snor vond hij dan weer niet nodig. Dat gaat er dan echt heel raar uitzien. En dan moest hij elke week naar de kapper, naar zo’n teramoderne knipsoos, waar alleen mannen mogen komen, omdat ze zo nodig onder elkaar willen zijn. Maar dus kon ik niet ingrijpen en ik houd niet van onmacht. En tenslotte moet ík er de hele tijd naar kijken.

Onsympathiek

Mijn tante lag laatst in het ziekenhuis voor iets dat ik u niet ga vertellen. Het is een aardige tante, die mij vroeger liet winnen bij Scrabble. Dan kan je geen slecht mens zijn. Mijn tante lag in een tweepersoonskamer. De muur tegenover haar was ruimschoots beplakt met allerhande kaarten, die behalve van slechte smaak ook zeer getuigden van sympathie voor mijn tante. Ze heeft vast meer mensen met spelletjes laten winnen. We kletsten wat over scherpe kattennagels en andere wereldproblematiek.

Missen en erger

Ik ben nooit zo’n meisjes-meisje geweest. Ik speelde niet met Barbies, maar met de oude Schuco van mijn vader. Dat is een soort spoortreintjes-idee maar dan met opwindautootjes met een horlogeveer. Die kon je met een flexibele draad de hele kamer doorsturen via een vernuftig geleidewieltje. Dat scheen niet erg meisjesachtig te zijn, hoewel er op de doos een meisje stond met een stopbord in haar hand. Ik kan me als ik wil heel erg optutten, maar dat doe ik sporadisch want het levert zelden iets op.

Na het einde

De VPRO doet het niet meer. In Nederland is er niemand meer die het doet. Als de film op de tv is afgelopen, krijgen we nog een stukje van de aftiteling, als we geluk hebben, en daarna stopt het. Als ik een slechte film in de bioscoop zie, wil ik direct weglopen na het laatste shot. Als de film naar genoegen is geweest, blijf ik zitten, zeker als de muziek adequaat is.
Je hebt bijvoorbeeld een mooie aftiteling met een mooie eindsong en dan blijven we even wachten. En het gekke is: als de belangrijkste mensen afgetiteld zijn, krijgen we een nieuw stukje muziek en dan gaat het nog een eind door, soms wel vijf minuten, maar misschien is dat alleen
maar een idee en duurt het in feite maar drie minuten.

Hoezo natuur?

Doortje de Vries

Het leuke van slechte smaak

 
Ik ben dol op slechte smaak. Van goede smaak valt weinig te zeggen, omdat iedereen die meent te hebben. Niemand zal zeggen dat hij een slechte smaak heeft. Anderen hebben dat. En daar valt dus lekker op af te geven. Mijn vader vindt bijvoorbeeld vreemdgaan getuigen van slechte smaak en daarom doet hij het niet. Ikzelf heb geen moeite met vreemdgaan, omdat bij mij de hormoonspiegel nog optimaal is en dat kan ik van mijn vader niet zeggen.

Iedereen hetzelfde

Wij gingen vroeger met mijn ouders wel eens naar een naturistencamping in Zuid-Frankrijk. Ik vond het geheel normaal dat alle volwassenen daar in hun nakie rondliepen. Wijzelf mochten dat overigens maar een uurtje per dag, anders zouden we totaal verbranden. Het leuke daar was de ijscoman die een keer per dag langskwam en die had natuurlijk al zijn kleren aan.

Klokslag twaalf

Feestdagen zijn vooral leuk als er niets te vieren valt. Als je jarig bent, heb je zogenaamd wat te vieren, maar zeg nou zelf, het is geen prestatie om een jaar niet dood te gaan. Misschien als je honderd wordt en dan nog. Mijn vader vertelde dat hij heel trots was toen hij eenentwintig werd, want toen mocht hij stemmen en in die tijd werd dat als een voorrecht beschouwd. Tegenwoordig vinden ze het belangrijker om in een auto te mogen rijden op hun achttiende dan te stemmen op een partij die toch niets te vertellen krijgt.

Hippies

 Ik heb wel eens gehoord dat het in de jaren vijftig een knusse boel was. En zelfs in het begin van de jaren zestig was Nederland nog goed op orde. Volgens mijn vader reden de treinen op tijd, de post werd twee keer per dag bezorgd en alle leveranciers kwamen aan huis. Ministers werden aangesproken met Excellentie en voetballers voetbalden voor hun lol en de eer. Kijk, dat waren nog eens tijden!